Na España contemporánea, a aconfesionalidade do Estado non é unha realidade xurídica, senón unha aparencia esperpéntica. É unha representación grotesca onde o escenario, chamado “Parlamento español”, se transfigura en sancristía se o Vaticano decide pasear a súa autoridade polo mapa do vello imperio demediado. Estamos ante unha coreografía na que a soberanía popular se ve supeditada ao ritmo dunha música gregoriana, afinada con diñeiro público.
A liturxia da falsidade e a bancarrota moral
O noso Estado, que se define na súa Constitución como aconfesional, sofre de xeito crónico e espantoso de esquizofrenia diplomática. Recibir ao Papa non como un representante diplomático máis, senón como un oráculo revestido de aura sacra, é un acto de fe institucional. O esperpento acada o seu cénit cando os representantes da soberanía nacional se transforman en fregueses, aplaudindo con fervor mesiánico a quen ostenta a máscara de “soberano feudal”.
Pero, cal é a lexitimación moral deste monarca absoluto para ocupar o que debería ser o noso hemiciclo? A pregunta é tan obvia como incómoda: como se atreve a ditar leccións de moral quen preside unha institución cuxa historia e xestión interna ten sido cuestionada pola súa opacidade, e pola implicación de membros da súa xerarquía en graves escándalos de abusos e encubrimentos, ademais de manter á muller nunha indigna posición de segunda clase? O Parlamento, ao aplaudir este anacronismo vivente, non está a facer diplomacia; está a facer cómplice ao pobo das súas propias feridas.
O circo mediático como confesionario de Estado
Se o Parlamento é o altar, a corporación denominada RTVE é o seu púlpito omnipresente. A televisión pública, financiada co suor da nómina cidadá, converteuse nun canal oficial da fe. É un esperpento de luces e píxeles onde a pluralidade democrática é considerada pecado mortal. Mentres o “soberano feudal” discursa, a maquinaria obscena de cámaras adoutrina o espectador, silenciando calquera disidencia mentres se lle rende pleitesía ao home que, paradoxalmente, representa todo o que un estado moderno debería combater.
A inxerencia como espectáculo cómico
O máis estrambótico é a negación da realidade. Calquera intento de sinalar esta anomalía é recibido coa escandalizada resposta de que “non se comprende a tradición”. A tradición é, na práctica, a ferramenta de extorsión moral coa que cargamos o palanquín. O Estado non só permite que un poder estranxeiro opine sobre as nosas leis, senón que lle ofrece o seu máximo hemiciclo para que o faga con eco e canonización, ignorando que o convidado carece da altura ética necesaria para ser recibido nunha cámara que, teoricamente, debería ser o santuario da razón e da igualdade.
Conclusión: O espello deformante
Ao final, o que temos diante non é un Estado moderno, senón un esperpento valleinclanesco onde o poder político se mira nun espello deformante e, en lugar de ver a un cidadán libre, ve a un suplicante pedindo a bendición dun señor feudal que despreza a metade da humanidade e protexe aos verdugos da outra metade, por moito que ás veces pareza dicir o contrario.
A nosa aconfesionalidade é unha máscara de entroido que se cae ao primeiro contacto coa realidade. Somos, en definitiva, unha nación priscilianista asoballada por un estado que, por medo a perder a sombra dos seus vellos ídolos, prefire vivir de xeonllos nunha representación permanente. Un esperpento perfecto onde os nosos representantes, en lugar de defender a dignidade dos cidadáns, prefiren facerlle a ola a quen só ten a lexitimación da súa propia gloria allea.
Gonzalo Amoedo López